17th jul2013

Irene viel in slaap achter het stuur

by toscasel

Bijna iedereen is weleens doodmoe achter het stuur gekropen. Je denk dat je dat laatste stukje naar huis nog wel redt, maar jaarlijks krijgen 700 tot 1000 slaperige Nederlanders een ongeluk. Om uit te zoeken hoe dat kan, wordt er nu een Europees onderzoek gedaan. Irene Werner (32) reed 3,5 jaar geleden in volle vaart tegen een geluidswand langs de snelweg en is nog niet de oude.

‘Dat kwartiertje eerder thuiskomen is het niet waard’

Het is 10 maart 2010, ongeveer zes uur ‘s avonds en ik rij van Hilversum naar Den Bosch. De afgelopen weken was het druk op de redactie van het tv-programma waar ik verslaggever ben. Omdat we hard hebben gewerkt, mogen we op tijd naar huis. Ik rij lekker door en de kilometerbordjes schieten voorbij, ik ben bijna bij de hockeyclub waar ik sinds een paar maanden het goal leeg probeer te houden. Als m’n auto over de middenberm hobbelt, doe ik m’n ogen open. Ik ben zonder het te merken in slaap gevallen. Voordat ik kan reageren zie ik de roestbruine geluidswal beeldvullend op me af komen. Ik kan niets meer doen.

Na de klap probeer ik uit m’n auto te komen. Ze noemen benzine niet voor niets brandstof en blijven zitten kan na zo’n botsing gevaarlijk zijn. Ik doe het portier open en wil m’n benen naar buiten slingeren, maar er komt er maar een mee. Ik kijk onder m’n stuur. Het andere been ligt in de kreukels tegen het motorblok dat door de klap tegen m’n stoel is geschoven. Het bot van m’n bovenbeen en knie steekt door mijn spijkerbroek en m’n gelaarsde voet staat achterstevoren.

Anderhalf jaar lang ben ik compleet uit de running
Als de broeders komen, vraag ik hen of ze m’n voet kunnen redden. Ik heb een motorvakantie gepland en daarvoor heb ik al mijn ledematen nodig. Terwijl zij me geruststellen, baal ik van m’n auto: hij is waarschijnlijk total loss en ik heb m’n pas twee maanden. Terwijl de adrenaline wegebt, voel ik voor het eerst pijn. In het ziekenhuis blijkt dat ik een klaplong, een gebroken bovenbeen, knie, enkel en een verbrijzelde hiel heb. Die vakantie komt er voorlopig niet.

Anderhalf jaar lang ben ik compleet uit de running. Ik zat in een rolstoel, revalideerde net zo lang tot ik met krukken kon lopen, werd geopereerd en dan begon alles weer opnieuw. Het gaat nu beter. M’n enkel is vastgezet zodat ik erop kan lopen, maar het doet pijn en ik hou het niet lang vol. Als ik een half uur wandel, heb ik daar anderhalve dag last van. Dus nu gaat mijn vouwfiets overal mee naartoe. Ik fiets en m’n vriendin loopt ernaast, zo gaan we samen op pad. In de kroeg sta ik niet meer op de dansvloer, maar zit ik op een kruk en tijdens een festival lig ik in het gras in plaats van dat ik vooraan sta. Hardlopen of stiletto’s dragen zit er niet meer in. Ik heb al drie jaar geen sprintje getrokken en draag tegenwoordig aangepaste gezondheidsschoenen die ik niet mooi vind, maar toch 400 euro per paar kosten.

Ik ben voor bijna 50 procent afgekeurd
Voor het ongeluk lag de hele wereld aan mijn voeten, nu bepaalt mijn voet m’n wereld. Ik heb twee jaar lang kunnen bedenken wat ik nog meer met m’n leven zou willen doen, maar ik wil voor de tv blijven werken. Ik ben voor bijna vijftig procent afgekeurd voor werk dat ik deed, maar dat houdt me niet tegen. Mijn droomjob was een programma als ‘Expeditie Robinson’ te maken, maar dat kan ik nu fysiek niet aan. Als kandidaten wegrennen of een strandwandeling maken, op zoek gaan naar eten in de jungle kan ik er niet achteraan. En juist die beelden heb je nodig. Ik focus me op wat ik kan en als het even niet gaat, zet ik m’n interview zittend voort en vraag ik m’n cameraman heel lief of hij zelf z’n statief de trap op wil sjouwen.

Door het ongeluk zijn m’n prioriteiten verschoven: m’n familie, vriendin en vrienden zijn onmisbaar voor me. Zij waren er de afgelopen jaren onvoorwaardelijk voor me en hebben mij er echt doorheen gesleept. Werk is minder belangrijk voor me geworden en ik probeer meer rekening met mezelf te houden. Wat is het ergste dat er kan gebeuren als je ‘nee’ zegt op je werk? Dat je je baan kwijtraakt misschien, maar je raakt er niet gehandicapt van. Neem je rust, zet je auto langs de kant als je je slaperig voelt, zet de wekker van je telefoon en doe even je ogen dicht. Dat kwartiertje eerder thuiskomen is het risico gewoon niet waard. Ik kan het weten.

Kadertje – Gaaaaap!
Slaapexeperts uit heel Europa ondervragen de komende maanden duizenden automobilisten over slaaprijden. Uit onderzoek blijkt dat de helft van alle ongelukken op de wegen te wijten is aan verminderde alertheid. (Over)Vermoeid de weg op gaan is – naast drinken en medicijngebruik – een van de grote boosdoeners.

Het Ministerie van Verkeer en Waterstaat lanceerde de campagne ‘Word geen slaaprijder’ om mensen die met de auto op vakantie gaan voor te lichten. Een lange rit vraagt om een goede voorbereiding. Slaap minstens zes uur voordat je moet rijden, rij niet ‘s nachts omdat je dan minder alert bent en neem na iedere twee uur rijden een kwartiertje rust.

Signalen van vermoeidheid zijn: achter elkaar gapen, concentratieverlies, rijden met onregelmatige snelheid en slingeren. Als je zware oogleden hebt of zit te  knikkebollen ben je al bijna in slaap gevallen.

Harde muziek en koffie kunnen je die laatste kilometers doorslepen, maar als je echt moe bent zoek je een veilige plek op om een dutje van maximaal een half uur te doen. Dan kan je er weer tegenaan.

Dit verhaal is in juli 2013 gepubliceerd in VIVA.

Copyright: Tekst: Tosca Sel, Beeld: VIVA – niets van deze pagina mag zonder toestemming worden gebruikt. Vragen? tosca@toscasel.nl

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>